Roszczenie odszkodowawcze - zgon poszkodowanego,

Roszczenie odszkodowawcze - zgon poszkodowanego, III CSK 227/06, OSNC - ZD 2008, nr A, poz. 19). Sąd Najwyższy nie wyklucza zastosowania Do zawarcia ugody pozasądowej w tym zakresie jednak nie doszło. Pismem z dnia 5 maja 2009 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 255.000 zł z tytułu zwrotu poniesionych przez Konsorcjantów w przedłużonym Czasie na Ukończenie - kosztów wydłużenia Polisy i Gwarancji Bankowej. Dowód: zeznania powoda w charakterze strony k.108 i na rozprawie 1 10 2013 r. k. 144 (czas:00:40:04 - 00:42:48). Sąd Rejonowy dla W. w W. prawomocnie stwierdził, że spadek po zmarłym Z. P. nabyła na podstawie testamentu w całości jego żona K. P. Zgodnie z art. 483 § 1 KC kara umowna stanowi umowne zastrzeżenie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego następuje przez zapłatę określonej sumy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustalenia Sądu Okręgowego co do przytoczonych faktów - ale nie ustalenia dokonane w oparciu o ocenę tych faktów w odniesieniu co do naruszenia zasad współżycia społecznego i nadużycia prawa przez powódkę - są bezsporne i nie kwestionuje ich apelująca. Ustalenia te Sąd II instancji przyjmuje jako własne. Podzielić należy także część rozważań prawnych Sądu Okręgowego. Decyzją z dnia l lutego 1995 r. Sąd Rejonowy w C. wpisał w księdze wieczystej KW nr (...) hipotekę przymusową w kwocie 303.911.800 st. zł z tytułu zaległych od września 1992 r. składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. Mając na uwadze przedstawioną przez pozwanego jego sytuację życiową, Sąd okręgowy ocenił, że podnoszone przez niego okoliczności nie mogły doprowadzić do skutecznego odparcia wywiedzionego roszczenia. Powoływanie się przez pozwanego na fakt niewzbogacenia się w wyniku dokonanych transakcji związanych ze sprzedażą spornego lokalu i zakupem dwóch innych lokali, a także na swoją chorobę oraz na trudną sytuację finansową należało uznać za chybione z uwagi na brak związku owych zdarzeń ze zbyciem lokalu nabytego od powódki. Poza tym, w przekonaniu Sądu Okręgowego, niniejsze okoliczności nie są okolicznościami wyjątkowymi, uzasadniającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 5 KC. Pozwem z dnia 19 sierpnia 2011 roku Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wniosła o zasądzenie od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwoty 149.502,49 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 grudnia 2010 roku do dnia zapłaty na podstawie załączonego do pozwu weksla. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że wobec stwierdzonych uchybień związanych z wykonaniem przez pozwaną zobowiązań wynikających z umowy z dnia 27.07.2004 r. zaistniały przesłanki do żądania zwrotu przez pozwaną jako beneficjenta tej umowy części otrzymanej pomocy wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Pozwany został dwukrotnie wezwany do zapłaty zwrotu pobranej pomocy wraz z odsetkami, czego nie dokonał. W związku z tym powód wypełnił weksel in blanco, stanowiący zabezpieczenie powyższej umowy, zgodnie z deklaracją wekslową - na sumę 149.502,49 zł. Pomimo wezwania pozwany nie wykupił weksla. Rozstrzygnięcie powyższe zostało poprzedzone następującymi ustaleniami faktycznymi. W apelacji pozwana zaprezentowała własną wersję stanu faktycznego i oceny dowodów, która jest alternatywna do ustaleń Sądu I instancji. Pozwana kwestionuje ustalenia i wnioski wyciągnięte przez Sąd I instancji, ale powołane argumenty będące wyrazem subiektywnego przekonania o trafności własnych ocen, mają wyłącznie walor polemiczny. Odnosząc się natomiast do podniesionej w apelacji kwestii, jakoby nadpłata pobieranego przez S. S. świadczenia rentowego wynikała z błędu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który wydając wcześniejsze decyzje z 11 lutego 2010 r. i 2 marca 2011 r. dokonywał nieprawidłowych rozliczeń renty, zauważyć należy, że decyzje te były skutkiem błędnych informacji uzyskanych od samego ubezpieczonego. W tej sytuacji ubezpieczony nie może powoływać się na błąd organu rentowego w sytuacji, gdy sam ten błąd spowodował.