Konsekwencje używania prawa sprzecznie

Konsekwencje używania prawa sprzecznie Powódka J.T. była zawiadomiona o terminie posiedzenia Rady Nadzorczej pozwanej Spółdzielni w dniu 16 listopada 2010 roku. Była obecna na tym posiedzeniu wraz z córką A.F. Przed podjęciem uchwały Rada Nadzorcza pozwanej Spółdzielni wysłuchała powódki. W dniu 16 listopada 2010 roku Rada Nadzorcza Spółdzielni Mieszkaniowej im. (...) w Ł. podjęła uchwałę nr(...)w sprawie wygaśnięcia przysługującego J.T. spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego numer (...), położonego w Ł. przy ul. (...) ze względu na istniejące zadłużenie z tytułu nieuiszczonych opłat za lokal. Jako podstawę prawną podjęcia uchwały wskazano przepis art. 11 ust. 11 pkt 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych oraz § 79 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Statutu Spółdzielni. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, iż według stanu księgowego na dzień 7 października 2010 roku zadłużenie lokalu nr (...) przy ul. (...) w Ł. z tytułu nieuiszczonych opłat za zajmowany lokal wynosi 1.997,48 złotych, a należności zasądzone wyrokami wynoszą 41.820,85 złotych z tytułu należności głównej, 3.784 złotych z tytułu kosztów sądowych oraz 14.701,04 złotych z tytułu odsetek. Ustalona i niekwestionowana przez J.T. opłata wynosi 534,21 złotych miesięcznie. Mimo wielokrotnie kierowanych wezwań do zapłaty, zadłużenie do dnia podjęcia uchwały nie zostało spłacone, a przekraczało należność za okres sześciu miesięcy. Powódka została pouczona, iż od uchwały służy jej odwołanie do Walnego Zgromadzenia Członków Spółdzielni lub do Sądu. Tymczasem należało zanalizować powstałe zaniedbania personelu medycznego również pod kątem możliwości wystąpienia znamion przestępstwa z art. 160 § 1 i § 3 KK, ewentualnie art. 162 § 1 KK. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. powód skierował do pozwanego przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 226.491,40 zł tytułem odszkodowania w terminie do dnia 24.11.2011 r. pod rygorem wytoczenia powództwa o zapłatę. Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez rozłożenie zasądzonej kwoty na raty po 300 zł miesięcznie; ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Pozwana Spółdzielnia wnosząc o oddalenie powództwa podniosła brak podstaw do kwestionowania ważności umowy z 30 grudnia 1997 r., jako że została ona zawarta w oparciu o art. 88 a ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 19985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Wskazała, że ustanowienie użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości na rzecz pozwanej nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. jw., tj. przed 1 stycznia 1998 r. i następnie zostało ujawnione w księdze wieczystej. W warunkach określonych normą art. 224 § 1 i art. 225 KC właścicielowi przysługuje zatem roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z jego rzeczy. Pod rządem tych przepisów posiadacz jest zobowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z cudzej rzeczy bez względu na to, czy właściciel rzeczy, nie korzystając z niej, poniósł jakąkolwiek stratę i niezależnie od tego, czy posiadacz faktycznie korzystał z rzeczy - odnosząc korzyść wymierną. W kwestii wysokości należnego wynagrodzenia można na wstępie aprobować generalne założenie, że właściwą będzie kwota „którą posiadacz musiałby zapłacić właścicielowi, gdyby jego posiadanie opierało się na prawie”. O wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy decyduje wynagrodzenie rynkowe, jakie nieuprawniony posiadacz musiałby zapłacić za korzystanie z danego rodzaju rzeczy przez czas trwania tego władztwa, gdyby było ono oparte na tytule prawnym. Ponadto jeszcze, co podkreśla Sąd I Instancji, dla wysokości wynagrodzenia znaczenie ma fakt, że jeżeli, ze względu na sposób posiadania służebności lub też ze względu na sposób posadowienia urządzeń przesyłowych, powód może korzystać ze swojej nieruchomości w mniej lub bardziej ograniczonym zakresie, wynagrodzenie za bezumowne korzystanie powinno być odpowiednio obniżone.