Prawo żołnierza do dochodzenia roszczeń

Prawo żołnierza do dochodzenia roszczeń Sąd zaznaczył, że udzielenie powodowi cywilnoprawnej ochrony wymagało ustalenia, że zachowania administracji pozwanego Aresztu Śledczego w Ł. godziły w jego dobra osobiste w rozumieniu art. 24 § 1 KC. Z mocy art. 6 KC na powodzie ciążył dowód wskazania konkretnych uchybień w postaci zaniechania podjęcia działań zapewniających mu realizację jego uprawnień w zakresie warunków bytowych, naruszających sferę jego dóbr osobistych. W tym celu powód korzystał z prawa do zgłaszania wniosków dowodowych. Pozwanego obciążał zaś obowiązek udowodnienia, że działał zgodnie z prawem i nie naruszył dobra osobistego powoda (art. 6 KC w związku z art. 24 KC). Istotny argument jurydyczny przeciwko stosowaniu art. 5 KC do terminu określonego w art. 568 § 1 KC wiąże się z tym, że upływ tego terminu powoduje ex lege wygaśnięcie uprawnienia, co jest brane pod uwagę przez sąd z urzędu. Zastosowanie w takim wypadku art. 5 KC sprowadza się do swoistej fikcji, że uprawnienie z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy sprzedanej nie wygasło, jeżeli powołanie się na upływ terminu pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Orzecznictwo Sądu Najwyższego dostarcza spektakularnych przykładów zastosowania art. 5 KC do terminów zawitych w sytuacjach, w których z czysto jurydycznego punktu widzenia odwołanie się do zasad współżycia społecznego było zdecydowanie trudniejsze niż w wypadku terminu określonego w art. 568 § 1 KC Odwołam się tutaj przykładowo do wyroku wydanego w związku z zastosowaniem nieobowiązujących już przepisów art. 228 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (t.j. Dz.U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm. - dalej: „PrSpółdz”). Przepis ten w pierwotnym brzmieniu przewidywał wygaśnięcie ex lege spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w wypadku niedokonania przez spadkobierców czynności zmierzających do zachowania tego prawa (tzw. czynności zachowawczych) w terminach określonych w przepisach tego artykułu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 sierpnia 1991 r., III CRN 206/91 () stwierdził, że jeżeli spadkobiercy zmarłego członka spółdzielni mieszkaniowej sprzedali odziedziczone własnościowe prawo do lokalu z nieznacznym, niespełna miesięcznym przekroczeniem rocznego terminu określonego w art. 228 § 1 PrSpółdz, sąd orzekający w sprawie o przyjęcie nabywcy w poczet członków powinien rozważyć, czy opóźnienie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie spółdzielni; w takiej sytuacji uznanie, iż przed zawarciem umowy sprzedaży wygasły prawa spadkobierców do lokalu, a umowa jest bezskuteczna, może pozostawać w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Przepisy art. 228 § 1 i 3 zostały później uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją w wyrokach z dnia 25 lutego 1999 r., K 23/98 (OTK Zb.Urz. 1999, nr 2, poz. 25) i z dnia 21 maja 2001 r., SK 15/00 (OTK Zb.Urz. 2001, nr 4, poz. 85). - art. 471 KC w związku z brzmieniem Subklauzuli 17.4 (b) w związku z Subklauzulą 17.3 m.in. pkt (d), (g) łączącej strony umowy Warunków Kontraktu przez ich pominięcie, B. K. w pozwie z dnia 15 maja 2014 r, skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (...) wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 200.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenie odpisu pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu powódka podała, że w wyniku błędów popełnionych przez personel medyczny w dniu 13 maja 1997 r podczas porodu jej syna O. C., stał się on osobą głęboko niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnego funkcjonowania. Powódka podniosła, że wina Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Wojewodę (...), za skutek zaniedbań okołoporodowych w postaci czterokończynowego porażenia mózgowego została przesądzona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IIC 1035/03. Jako podstawę prawną swojego roszczenia powódka wskazała art. 23 KC podnosząc, że szczególna więź rodziców z dzieckiem, przysługująca zarówno dziecku, jak i rodzicom w prawidłowo funkcjonującej rodzinie zasługuje na status dobra osobistego. W wyniku zaniedbań, których dopuścił się personel medyczny, za które odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa, reprezentowany przez Wojewodę (...), powódka doznała krzywdy polegającej na konieczności wychowywania niepełnosprawnego dziecka. Powódka twierdziła, że nie miała ona możliwości wychowywania zdrowego dziecka i nawiązania z nim relacji matka-syn. Ponieważ syn powódki nie jest w stanie samodzielnie wykonać żadnej czynności życiowej, cierpi na ciężki, spastyczny niedowład czterokończynowy i głębokie upośledzenie umysłowe z pojawiającymi się okresowo napadami padaczkowymi, musi ona codziennie zmagać się z czynnościami dnia codziennego co potęguje jej poczucie krzywdy wobec naruszenia jej prawa do życia w pełnej rodzinie. (pozew k. 2-5). Analiza treści opinii biegłego sądowego S.O., wskazuje, że wartość praw uzyskanych przez powodów wynosi około jednego miliona złotych. - 13 stycznia 2011 r. - 17.000 zł,